Ik werd 50… en mijn man verraste me met een cadeau dat ik nooit zal vergeten.
Ik trok mijn badjas aan en liep snel de trap af, de spanning borrelde in mijn borst. Ik zag bloemen voor me, misschien een ontbijt bij kaarslicht dat op tafel stond. Of misschien – mijn hart sloeg op hol bij die gedachte – had hij de reis geboekt waar hij een maand geleden al op had gezinspeeld, dat ‘iets speciaals’ waar hij het meer dan eens over had gehad. Ik zag een koffer voor de deur, de tickets in een envelop, de belofte van ontsnapping en avontuur. Had ik hem immers niet verrast met Hawaï voor zijn vijftigste verjaardag? Hij zou dat gebaar vast willen beantwoorden met iets even gedenkwaardigs.
Maar toen verstijfde ik.
Daar, midden in de woonkamer, stond een stofzuiger. Niet ingepakt. Niet versierd met een strik. Gewoon… rechtopstaand en zoemend met de saaie, praktische aard van huishoudelijke klusjes. Mijn adem stokte. Ik knipperde met mijn ogen, wachtend op de clou, het gelach, de onthulling dat dit slechts een afleidingsmanoeuvre was voor iets groters. Maar nee. Hij stond ernaast, glimlachend, trots. « Ik dacht dat je wel een nieuwe wilde, » zei hij. « Bij de oude stofzuiger kun je de borstelrol niet uitzetten op harde vloeren. Bij deze wel. »
