Het geheim van de secretaris
De lift schoot omhoog door de strakke, glazen en stalen wolkenkrabber die het felle blauw van de San Francisco-hemel weerspiegelde. Sophie Miller klemde haar cv-map tegen haar borst en herhaalde in gedachten het advies van haar moeder. Op haar zesentwintigste was ze nog nooit zo nerveus geweest. Deze baan veranderde alles.
’35e verdieping. Sterling & Associates,’ kondigde de geautomatiseerde stem aan. Sophie haalde diep adem, streek haar zwarte rok glad – de enige formele kleding die ze bezat – en liep naar de receptie. Haar hakken tikten op de marmeren vloer van het meest prestigieuze advocatenkantoor van de stad. ‘Goedemorgen, ik ben Sophie Miller, de nieuwe directiesecretaresse van meneer Sterling,’ zei ze met een zelfverzekerdheid die ze niet voelde.
Een oudere vrouw keek over haar bril heen. ‘Je bent precies op tijd. Meneer Sterling heeft een hekel aan te laat komen. Carmen wacht op je; zij zal je taken uitleggen.’ Sophie volgde Carmen door gangen waar advocaten in maatpakken fluisterend spraken over fusies van miljoenen dollars. Het was een wereld van verschil met haar eigen leven, waar elke maand een strijd was om de medicijnen voor haar moeder te betalen.
« Meneer Arthur Sterling is veeleisend, » legde Carmen uit. « Perfecte punctualiteit, onberispelijke organisatie en absolute discretie. Onderbreek hem nooit tijdens een belangrijk telefoongesprek. »
Het kantoor van Arthur Sterling was precies zoals Sophie had verwacht: elegant, sober en intimiderend. Een man van drieënvijftig ondertekende documenten zonder op te kijken. Zijn maatpak straalde macht uit. Toen hij eindelijk zijn ogen ophefde, voelde Sophie een onverklaarbare rilling. Zijn ogen waren grijs, doordringend en merkwaardig droevig.
‘Mevrouw Miller,’ zei hij met een diepe stem. ‘Neem plaats. Uw cv is bescheiden, maar uw referenties van de universiteit zijn uitstekend. Ik hoop die toewijding hier terug te zien.’
“Ik zal u niet teleurstellen, meneer.”
Arthur begon haar taken uit te leggen, maar Sophie werd volledig afgeleid. Haar blik viel op iets op zijn bureau dat haar de adem benam. In een elegante zilveren lijst lag een verbleekte foto: een vierjarig meisje in een witte jurk met een zonnebloem in haar hand.
