De ochtenddauw hing nog aan de rozen toen ik het geknars van dure hakken op mijn tuinpad hoorde. Ik hoefde niet op te kijken om te weten wie het was. Slechts één persoon zou het aandurven om met Louboutins door de geliefde tuin van mijn vader te stampen.
‘Madeline?’ Haar stem klonk geveinsd lieflijk. ‘Je speelt nog steeds in de modder, zie ik.’
Ik snoeide verder de witte rozen van mijn vader – de rozen die hij voor mijn trouwdag had geplant. De bruiloft die was geëindigd in een scheiding en mijn ex-man die er vandoor ging met de vrouw die nu achter me stond. « Hallo, Haley. »
‘Je weet waarom ik hier ben.’ Ze kwam dichterbij en haar schaduw viel over het bloembed. ‘Morgen is de voorlezing van het testament, en Holden en ik denken dat het het beste is als we de zaken… op een beschaafde manier bespreken.’
Ik draaide me eindelijk om en veegde mijn met aarde bedekte handen af aan mijn tuinschort. ‘Er valt niets te bespreken. Dit is het huis van mijn vader.’
‘Zijn nalatenschap,’ corrigeerde Haley, terwijl haar perfect gelakt rode lippen in een grijns krulden. ‘En aangezien Holden vijftien jaar lang als een zoon voor Miles was, vinden wij dat we recht hebben op ons eerlijke deel.’
De snoeischaar in mijn hand voelde ineens zwaarder aan. « Diezelfde Holden die zijn dochter bedroog met zijn secretaresse? Die Holden? »
‘Oude geschiedenis,’ zei Haley afwijzend, terwijl ze met haar verzorgde hand wuifde. ‘Miles heeft het hem vergeven. Ze speelden nog steeds elke zondag golf tot…’ Ze pauzeerde even voor een dramatisch effect. ‘Nou ja, je weet wel.’
De dood van mijn vader was nog vers, een wond die nog lang niet geheeld was. Hij was pas twee weken geleden overleden, en daar was die vrouw, die gier, die rondcirkelde boven wat zij dacht dat een makkelijke prooi was.
‘Mijn vader zou Holden niets hebben nagelaten,’ zei ik vastberaden, terwijl ik rechtop ging staan. ‘Hij was veel dingen, maar hij was niet dom.’
Haley’s geforceerde glimlach verdween. « Dat zullen we nog wel zien. Je broer, Isaiah, denkt daar anders over. »
De vermelding van mijn broer bezorgde me rillingen. We hadden niet meer gesproken sinds de begrafenis van mijn vader, waar hij meer tijd had besteed aan het troosten van Holden dan aan zijn eigen zus. ‘Heb je met Isaiah gesproken?’
‘Oh, schat,’ zei Haley, terwijl ze dichterbij kwam en haar stem tot een samenzweerderig gefluister verlaagde. ‘We hebben meer gedaan dan alleen praten. Hij is heel… behulpzaam geweest.’
Ik klemde de snoeischaar steviger vast en dacht terug aan de woorden van mijn vader van jaren geleden: « Rozen hebben een stevige hand nodig, Maddie, maar nooit een wrede. Zelfs de scherpste doorns hebben een functie. »
‘Ga van mijn terrein af, Haley,’ zei ik zachtjes. ‘Voordat ik mijn manieren vergeet.’
Ze lachte, een geluid als brekend glas. ‘Jouw eigendom? Wat leuk. Dit huis is miljoenen waard, Madeline. Dacht je echt dat je het helemaal voor jezelf zou houden? Dat je in het landhuis van je vader zou wonen terwijl de rest van ons niets krijgt?’
‘Mijn vader heeft dit huis steen voor steen gebouwd,’ zei ik, mijn stem beheerst ondanks de woede die in me opborrelde. ‘Hij plantte elke boom, hij ontwierp elke kamer. Dit gaat niet om geld. Dit gaat om een nalatenschap.’
‘Erfenis?’ snauwde Haley. ‘Word wakker, Madeline. Alles draait om geld. En morgen, als dat testament wordt voorgelezen, zul je dat op de harde manier leren.’ Ze draaide zich om om te vertrekken, maar bleef even staan bij de tuinpoort. ‘Oh, en je kunt maar beter beginnen met inpakken. Holden en ik hebben minstens een maand nodig om te renoveren voordat we erin kunnen trekken.’
Terwijl haar hakken over het pad tikten, keek ik naar de rozen, waarvan de witte blaadjes nu bezaaid waren met aarde waar mijn trillende handen ze hadden platgedrukt. Papa had altijd gezegd dat witte rozen een nieuw begin symboliseerden, maar ik zag alleen maar rood.
Ik pakte mijn telefoon en belde de enige persoon van wie ik wist dat die het zou begrijpen. « Aaliyah? Ik ben het. Haley is net bij me op bezoek geweest. Ja, ze is precies zo erg als we dachten. Kun je langskomen? Ik moet iets met je bespreken over het testament. »
De stem van mijn beste vriendin klonk vastberaden en geruststellend. « Ik ben er over twintig minuten. Maak je geen zorgen, Madeline. Je vader was slimmer dan ze denken. »
Toen ik het telefoongesprek beëindigde, zag ik een kleine envelop onder een van de rozenstruiken uitsteken, met een vochtig hoekje van de dauw. Het handschrift was onmiskenbaar van mijn vader en de envelop was aan mij geadresseerd. Met trillende handen raapte ik hem op en vroeg me af hoe lang hij daar al had gelegen, verborgen tussen de doornen. Het papier voelde zwaar aan, alsof er meer dan alleen woorden in zaten.
