Stap voor stap ging ik terug naar zijn kamer.
De deur stond op een kier, precies zoals ik hem had achtergelaten. Toen ik hem opendeed, was de kamer leeg – perfect netjes, perfect stil. Zijn bed was opgemaakt, zijn spullen waren weg.
Er was geen teken dat er iemand was geweest. Ik stond als verlamd en probeerde te begrijpen wat ik had gehoord.
De stem was zo duidelijk, het was onmiskenbaar de stem van mijn zoon.
Toen zag ik iets op zijn nachtkastje: een kleine, ingelijste foto van ons twee, genomen toen hij klein was. Het licht van de gang weerkaatste zachtjes op het glas.
En op dat moment begreep ik het.
