Er reden weer auto’s voorbij.
Sommige chauffeurs keken even opzij.
Sommigen knikten.
Richard keek helemaal niet.
De nieuwe bomen stonden daar – jong, maar stevig.
Het waren niet de bomen van mijn vader.
Die waren verdwenen.
Maar deze… zouden groeien.
En ooit zouden ze net zo sterk worden.
Als ik nu ‘s avonds op mijn veranda zit, is het uitzicht anders.
Gefilterd.
Gelaagd.
