De waarheid, heel simpel.
Op een grijze ochtend bracht het toeval me Camille in een buurtcafé. Ik aarzelde of ik haar moest negeren of aanspreken, toen zij het initiatief nam. Met een kalme, neutrale stem vertelde ze dat de man in het restaurant haar broer was, die na jaren van vervreemding op doorreis was.
Maar daar eindigde het verhaal niet. Ze vertrouwde me toe dat ze een intense persoonlijke beproeving doormaakte, een privéstrijd die ze nog niet de moed had gehad om met haar man te delen. Deze maaltijd, dit gelach, deze intimiteit… het was geen bedrog of leugen, maar een moment van troost, een verademing in een turbulente tijd.
Op dat moment stortte het fundament van mijn zekerheden in elkaar.
