Het verdriet dat ik nog nooit had gezien.
De nacht dat onze zoon ons verliet, ging Julien er alleen heen. Hij bracht bloemen mee. Hij zat aan het water en praatte urenlang, alsof ze nog steeds naast elkaar waren. Ze legde me uit dat hij die nacht zijn masker liet vallen. Hij huilde lang en diep, maar niet in mijn bijzijn.
Hij wilde niet dat ik hem als kwetsbaar zag. In zijn ogen was sterk blijven zijn manier om ons beiden te steunen.
