Een verhaal dat alles veranderde.

Een vrouw kwam huilend de kerk binnen, enige tijd na de begrafenis van haar moeder. Ze vertelde hoe haar moeder in haar dromen verscheen, onrustig, wijzend naar haar nek en borst, alsof iets haar naar beneden drukte of haar verstikte. De dochter begreep niet wat het betekende… totdat ze zich herinnerde wat ze op de dag van de begrafenis had gedaan.

Uit liefde legde ze een grote gouden ketting, een waar haar moeder dol op was, op haar kist. En ook een stapel contant geld, met de gedachte: « zodat ze niets tekortkomt… voor het geval ze iets moet betalen. »

De intentie was « goed ». Maar het gebaar verraadde een gevaarlijke overtuiging: dat verlossing werkt zoals de wereld hier, met betalingen, voorwerpen en garanties.

Dat is nu juist het punt:

Als we afscheid nemen van iemand, helpen we die persoon niet om spullen mee te nemen… we helpen die persoon om los te laten.

Wat je NIET in de doodskist moet leggen (en waarom)

1) Geld (munten, bankbiljetten, grote sommen)

Dit is een van de meest wijdverspreide bijgeloof. In sommige oude culturen geloofde men dat de overledene moest « betalen » voor een stap of een reis.

Maar het christelijk geloof leert dat niet: niemand kan de rust van de ziel kopen, laat staan ​​ »met geld ».

Bovendien symboliseert geld gehechtheid aan aardse zaken. Het plaatsen ervan is als het zeggen tegen de ziel:

“Denk aan materiële zaken,” juist wanneer het nodig is om ervan bevrijd te worden.