Miller reageerde geïrriteerd. « We zitten midden in een gesprek, advocaat— »
‘Nee, u was bezig een verklaring van mijn cliënt af te dwingen zonder dat er een advocaat aanwezig was,’ zei Vance, terwijl hij zijn aktentas met een doffe klap op tafel liet vallen. ‘Dat is nu voorbij. We komen weer bijeen wanneer ik zeg dat we weer bijeenkomen. Uit.’
Miller staarde hem een oogwenk aan, ademde toen scherp uit door zijn neus en vertrok, terwijl hij iets mompelde over advocaten.
De deur klikte dicht.
Vance ging zitten, opende zijn aktentas en haalde er een notitieblok en een strakke laptop uit. Hij zag er ouder uit dan gisteren op kantoor, met een nieuwe rimpel tussen zijn wenkbrauwen.
‘Vertel me alles,’ zei hij.
Ja, dat heb ik gedaan.
Ik vertelde hem over de intercom. De leugens. De beschuldiging over de audit. De dreiging om mij de schuld te geven van een hack. De overschrijving van tien dollar. Melinda’s berekende zelfverwonding. De agenten met getrokken wapens. De knipoog van mijn vader.
Hij schreef alles op, waarbij hij af en toe stopte om een korte, gerichte vraag te stellen.
‘Heb je de overschrijving vanaf je telefoon gedaan?’, vroeg hij op een gegeven moment.
« Ja. »
“Wat heb je precies in de memo geschreven?”
« ‘Faciliteren van internetfraude – testtransactie nr. 1′ », zei ik.
Hij knipperde met zijn ogen.
‘Subtiel,’ zei hij droogjes.
‘Ik was boos,’ zei ik.
‘Goed zo,’ antwoordde hij. ‘Je bent gevaarlijk als je boos bent. Dat hebben we misschien wel nodig.’
Hij was klaar met krabbelen en sloot het notitieblok.
‘Oké,’ zei hij. ‘Er is slecht nieuws.’
Mijn keel snoerde zich samen. « Ga verder. »
‘Je cameraserver in de gang,’ zei hij. ‘Die je hebt geïnstalleerd toen die griezel uit je gebouw je vorig jaar de lobby in volgde? Die waar je me over vertelde toen je dronken was van goedkope champagne op het kerstfeest van het bedrijf?’
‘Ja,’ zei ik langzaam, terwijl de angst in mijn maag samenknijpte. ‘Wat is daarmee?’
‘De politie heeft een huiszoekingsbevel uitgevoerd in uw appartement,’ zei hij. ‘De server werd vernield aangetroffen. Het lijkt erop dat iemand er met een stomp voorwerp op heeft ingeslagen. Uw vader wilde hen heel graag vertellen dat u het had gedaan om bewijsmateriaal van uw ‘aanval’ te vernietigen.’
Even kon ik niet ademen.
De camera’s waren mijn enige zekerheid. Ik had ze geïnstalleerd nadat een man op een avond had geprobeerd zijn voet tussen mijn appartementdeur te wringen, bewerend dat hij een pakketje kwam bezorgen. Dat was niet zo. Hij was dronken en had zomaar iemand uitgekozen. Daarna had ik een onopvallende camera in de gang geplaatst, een binnen, die de beelden doorstuurde naar een server in een afgesloten kast.
Ik had mezelf wijsgemaakt dat het paranoïde was.
Ik had mezelf voorgehouden dat ik de beelden waarschijnlijk nooit nodig zou hebben.
Toen ik dat deed, was het natuurlijk verdwenen.
‘Hij wist het,’ fluisterde ik. ‘Mijn vader. Hij wist hoe hij het moest breken. Hij had altijd al een talent voor het vinden van de juiste drukpunten.’
« Hij beweerde dat hij erop had geslagen om het ‘lawaai’ te stoppen toen de politie arriveerde, » zei Vance. « Dat hebben ze in het rapport opgenomen. Ze schreven ook dat er geen bruikbare beelden waren. Zonder die beelden is het hun verhaal tegen het jouwe. »
‘Ze gaan winnen,’ zei ik, de woorden klonken als as. ‘Drie van hen. Eén van mij. Een gebroken neus. Bloed. Geen video. Voeg daar nog een paar goed geplaatste leugens over een driftbui aan toe, een verzonnen gokverslaving, en—’
‘Ze hebben een schikking voorgesteld,’ onderbrak Vance.
Ik staarde hem aan.
« Wat? »
‘Vijf jaar,’ zei hij. ‘Als je schuldig pleit aan zware mishandeling, ben je na drie jaar vrij bij goed gedrag. Als we naar de rechter stappen en verliezen, kun je rekenen op vijftien tot twintig jaar.’
De kamer helde opnieuw over.
Gevangenis.
Bars in plaats van wolkenkrabbers. Een stapelbed in plaats van een bed. Mijn cliënten die mijn arrestatieportret online zien, mijn collega’s die woorden als gewelddadig en instabiel aan mijn naam gekoppeld horen.
‘Ik heb niets gedaan,’ zei ik zachtjes. ‘Dat weet je toch?’
‘Ja,’ zei hij. ‘Het probleem is dat de jury dat niet zal weten, tenzij we het kunnen bewijzen. En op dit moment wijst het bewijsmateriaal dat ze te zien krijgen in jouw richting. Ik ga je niet voor de gek houden, Catherine. Dat is niet mijn taak. Mijn taak is om je de opties te presenteren zoals ze zijn, niet zoals wij zouden willen dat ze waren.’
Een dikke, zware stilte daalde tussen ons neer.
Toen, als een lichtje dat plotseling aangaat in een donkere kamer, zag ik het.
‘De server,’ zei ik langzaam. ‘Hebben ze die?’
‘Ja,’ zei hij. ‘In stukken.’
‘Goed,’ zei ik.
Hij fronste zijn wenkbrauwen.
« Wat? »
‘Dat betekent dat ze nog nergens anders hebben gekeken,’ zei ik. ‘De meeste mensen die een stuk technologie kapotmaken, denken dat dat het einde van het verhaal is. Ze begrijpen het belang van redundantie niet.’
Hij kneep zijn ogen samen. « Catherine. Wat heb je gedaan? »
‘Ik werk met systemen die constant worden aangevallen,’ zei ik. ‘Hackers, stroomstoringen, ontevreden medewerkers. Ik vertrouw geen enkele opslaglocatie meer. Ik heb al mijn beveiligingsfeeds een jaar geleden zo ingesteld dat ze naar de cloud worden gespiegeld. Versleuteld, extern, automatische back-up om de dertig seconden. Ik wilde niet dat een of andere griezel zichzelf uit mijn gang zou wissen omdat hij per ongeluk met een hamer in de weer was.’
Zijn gezichtsuitdrukking veranderde.
