Ik draai me niet om. « Wat is er? »
“We gaan naar Parijs. Met het hele gezin. Tyler trakteert ons om de verloving te vieren.”
Mijn handen bewegen niet meer in het zeepsop. « Parijs… wanneer? »
“Volgende zaterdag. We vliegen vrijdagavond weg.”
Vrijdagavond. De diploma-uitreiking is zaterdagmorgen.
Langzaam draai ik me om. « Mam… mijn diploma-uitreiking is zaterdag. »
Ze wuift met haar hand. « Ik weet het, schat, maar de vluchten waren al geboekt toen we beseften dat Tyler zo’n goede deal had gekregen. »
“Je mist mijn diploma-uitreiking omdat je op vakantie bent.”
‘Zeg dat niet zo,’ zegt moeder fronsend. ‘Het is niet zomaar een vakantie. Het is voor je zus.’
“Ik ben de beste van mijn klas, mam. Ik moet een toespraak houden.”
‘En je zult het geweldig doen,’ zegt ze luchtig. ‘Je hebt ons daar niet nodig, Grace. Je bent altijd al zo zelfstandig geweest.’
Ik kijk haar aan, wachtend tot ze zichzelf hoort – wachtend tot er iets doordringt.
Niets doet dat.
Mijn vader is het hiermee eens, want alsof hij geroepen is, verschijnt hij in de deuropening. Hij kan me niet in de ogen kijken.
‘Grace,’ zegt hij, ‘je moeder en ik hebben het erover gehad. Meredith heeft nu steun van haar familie nodig. Ze maakt een grote verandering in haar leven door.’
« En afstuderen als beste van je klas is geen grote levensverandering? »
‘Je bent sterk,’ zegt papa vermoeid. ‘Je hebt ons niet nodig zoals je zus.’
De kamer helt over. Ik grijp het aanrecht vast.
‘Grace,’ klinkt moeders stem in de verte. ‘Je ziet er bleek uit.’
« Het gaat goed met me. »
Het gaat niet goed met me. Mijn zicht is wazig aan de randen. De hoofdpijn is nu echt hevig, een scherpe druk achter mijn linkeroog.
‘Ik moet ervandoor,’ zeg ik. ‘Morgen heb ik een vroege dienst.’
Ik loop weg voordat ze kunnen reageren.
In de auto zit ik tien minuten in het donker. Daarna rijd ik naar mijn lege appartement en huil ik tot ik geen adem meer krijg.
Drie dagen voor mijn afstuderen lig ik op de vloer van mijn appartement, omdat opstaan onmogelijk lijkt. Rachels stem kraakt door de speaker van de telefoon.
“Ze slaan je diploma-uitreiking over voor een vakantie. Een vakantie?”
“Het is voor de verloving van Meredith.”
« Grace, stop met excuses voor hen te verzinnen. »
‘Ik maak geen excuses,’ fluister ik. ‘Ik accepteer gewoon de realiteit.’
“Dat is nog erger.”
Ik staar naar het plafond. Er zit een waterplek in de vorm van een gebroken hart. Passend.
‘Vier jaar,’ zegt Rachel. ‘Vier jaar lang heb je je bijna doodgewerkt en ze kunnen één reis niet uitstellen.’
“Blijkbaar niet.”
Ze wordt even stil, en dan zachter. « Hoe voel je je fysiek? Je klonk gisteren een beetje vreemd aan de telefoon. »
“Het gaat goed met me, Rachel. Echt waar. Ik ben gewoon moe.”
Die nacht word ik om 3 uur ‘s ochtends wakker met de ergste hoofdpijn van mijn leven. De pijn is zo hevig dat ik zelfs een kreun uitspreek. Ik strompel naar de badkamer.
Bloed. Mijn neus bloedt weer, en dit keer heel erg. Het houdt niet op.
Ik zit op de koude tegelvloer, mijn hoofd achterover gekanteld, te wachten. Vijftien minuten. Twintig. Eindelijk vertraagt het.
Ik kijk in de spiegel: donkere kringen onder mijn ogen, ingevallen wangen.
Sinds wanneer lijk ik op een spook?
Ik moet naar de dokter.
Maar de diploma-uitreiking is over drie dagen, en ik moet een toespraak uit mijn hoofd leren.
Ik stuur Rachel een berichtje: Het gaat goed met me. Ik ga weer slapen.
Dan open ik mijn foto’s en scrol ik tot ik er een vind van opa en mij van afgelopen kerst. Hij is de enige die in de camera kijkt, de enige die naast me staat.
Ik denk aan wat Rachel zei: als er iets gebeurt, bel dan je opa.
