‘Meneer,’ zei hij zachtjes – er klonk meer dan alleen woede in zijn stem – ‘ik denk dat u lang geleden iets bent kwijtgeraakt.’
Mijn vader stond roerloos, zijn blik dwaalde van de foto naar mijn zoon, en vervolgens naar mij die in de auto zat.
Zijn gezicht vergrijsde in een oogwenk, en ik zag een verdriet over hem heen spoelen, te sterk om te negeren.
Mijn zoon vervolgde: « Je hoeft geen deel uit te maken van mijn leven. Maar je hebt mijn moeder pijn gedaan. En zij was uiteindelijk alles wat ik nodig had. »
Ik wilde je alleen maar laten zien wat je verloren hebt.”
Hij overhandigde zijn vader een foto.
