Even ter illustratie.
Linda snoof. « Marie? Je had bij de kinderen moeten zijn! »
« Ik vertrouwde je, » hijgde ik. « Hoe kon je me dit aandoen?! »
Er knapte iets in me. Ik rende naar de slaapkamer, pakte mijn inhalator en zakte op de grond. Ademhalen deed pijn. Mijn zicht vertroebelde door de tranen.
Dat moment doodde de oude Marie. De lieve, passieve Marie.
In haar plaats werd iets kouders geboren.
Tegen zonsopgang was ik terug bij Linda. De kinderen sliepen nog.
Ik zag de kleine Tommy snurken op zijn dinosauruskussen. Ik herinnerde me iets wat Linda ooit had gezegd: dat Tommy niet op haar of haar ex leek.
Ik wist waarom.
Uitsluitend ter illustratie.
Ik pakte voorzichtig een enkele blonde haar van Tommy’s borstel en stopte die in de tas. « Het spijt me, schat. Deze is groter dan jij. »
Ik ging naast de slapende Gloria zitten en fluisterde: « Mijn man… en mijn zus… »
