Bezittingen krijgen na een verlies een nieuwe betekenis. Ze worden stille symbolen van gedeelde momenten en onuitgesproken genegenheid. Ze bewaren kan voelen als een daad van bescherming – het bewaken van herinneringen, het eren van een band die ons leven heeft gevormd. Het geeft een gevoel van geruststelling te weten dat iets dat ooit door een geliefde is aangeraakt of gedragen, nog steeds dichtbij is. Maar naarmate de tijd verstrijkt, kunnen sommige voorwerpen meer pijn dan troost met zich meebrengen. In plaats van warmte kunnen ze wonden heropenen en ons vastbinden aan het moment van verlies in plaats van aan het leven dat geleefd werd. Het herkennen van dit omslagpunt is onderdeel van het helingsproces. Loslaten wist de liefde niet uit; het bevestigt alleen dat verbondenheid verder reikt dan materiële zaken.
