Deel 3: De ontmaskering en de plotwending
Drie weken na de publicatie las een scherpzinnige verslaggeefster van Forbes, een vrouw die bekendstaat om haar indringende profielen van techgiganten, de roman. De parallellen tussen de fictieve « Victor Stone » en de zeer reële Mark Vane waren te treffend, te specifiek, om louter toeval te zijn. De verslaggeefster ging op onderzoek uit, legde een verband tussen de tijdlijn van mijn spraakmakende, zij het stille, scheiding en de plotselinge verschijning van het boek, en publiceerde een gedetailleerde analyse met de titel: « Fictie of forensische audit? De drieling, de minnares en de CEO die zijn ‘vogelverschrikker’-vrouw dumpte. »
Het effect was ogenblikkelijk en nucleair.
De roman sloeg in als een bom. Hij schoot naar de top van de nationale bestsellerlijsten – niet alleen omdat het een meeslepende, goed geschreven roman was, maar omdat het een schandaal van de hoogste orde was. Mensen kochten niet zomaar fictie; ze kochten wat zij beschouwden als een documentaire over zakelijk en moreel verval.
Het publiek, hongerig naar een schurk, stortte zich op het verhaal van de « Vogelverschrikkervrouw ». Mark Vane werd een nationale mikpunt van spot, het boegbeeld van mannelijk superioriteitsgevoel en meedogenloosheid in het bedrijfsleven. Sociale media waren een meedogenloze, brute kracht die miljoenen reacties, memes en hashtags genereerde (#DumpTheScarecrowCEO, #VictorStoneIsMarkVane) die rechtstreeks op Mark waren gericht. TikTok-gebruikers maakten virale video’s waarin ze de meest belastende scènes uit het boek naspeelden. Podcasts wijdden complete afleveringen aan het ontleden van het personage « Victor Stone » en het analyseren van zijn schoolvoorbeeld van sociopathie.
De gevolgen waren direct merkbaar en van financiële aard. Klanten, die bang waren voor een smet op hun imago, begonnen in het geheim hun contracten met Apex Dynamics op te zeggen om slechte publiciteit te voorkomen. Toptalenten, die actief door het bedrijf waren benaderd, trokken plotseling en onverklaarbaar hun sollicitaties in. De aandelenkoers van het bedrijf, die al volatiel was door marktschommelingen, stortte in drie dagen tijd catastrofaal in. De crisis ging niet langer alleen over imago; het was een crisis van ethische besmetting, een ziekte die de winstgevendheid snel aantastte.
Marks reactie was voorspelbaar. Aanvankelijk was hij geamuseerd door de roem en geloofde hij, in zijn diepe arrogantie, dat alle publiciteit goede publiciteit was. Maar toen de aandelenkoers kelderde en de telefoontjes van zijn raad van bestuur steeds paniekeriger werden, besefte hij de omvang van de ramp. Hij raakte in paniek, schreeuwde tegen zijn juridische team en probeerde de uitgever, de anonieme auteur en de kranten aan te klagen wegens smaad. In een vlaag van pure wanhoop bood hij zelfs miljoenen dollars aan bedrijfsgeld aan om elk exemplaar van het boek op te kopen en de voorraad te vernietigen – een wanhopige, dwaze zet die de media-aandacht alleen maar aanwakkerde, een stilzwijgende schuldbekentenis.
Maar het was te laat. Het boek was een cultureel fenomeen. De waarheid, gehuld in een flinterdun laagje fictie, was al viraal gegaan.
De gevolgen waren fataal. De subtiele hints naar financiële misdrijven – verduisteringspraktijken en handel met voorkennis die ik in het verhaal had verwerkt – trokken de aandacht van federale toezichthouders. Maar zijn karaktermoord was openbaar, meedogenloos en permanent.
De raad van bestuur van Apex Dynamics belegde een spoedvergadering achter gesloten deuren in het glanzende hoofdkantoor van het bedrijf. Het kon hen niet schelen of het boek technisch gezien fictie was of niet; het ging hen erom dat de beurswaarde in één week met maar liefst 30% was gedaald, omdat hun CEO op de nationale televisie werd uitgemaakt voor « de geestelijke moordenaar van een moeder van drie kinderen ».
Mark, in paniek en zwetend in zijn dure, nu slecht passende pak, probeerde de vergadering bij te wonen om zichzelf te verdedigen en zijn verhaal te vertellen. Hij werd echter fysiek tegengehouden door de bewakers die hij zelf had ingehuurd om het gebouw te beschermen.
De vicevoorzitter van de raad van bestuur, een koele, pragmatische man genaamd Arthur Kensington, bracht het eindoordeel via de luidsprekertelefoon uit, vanuit het steriele, emotieloze perspectief van zijn fiduciaire plicht.
‘Meneer Vane,’ klonk Arthurs stem krakend, zonder enige sympathie, ‘uw persoonlijke gedrag, zoals zo uitvoerig en openbaar gedocumenteerd in deze ‘roman’, vormt een fundamentele schending van het vertrouwen van onze aandeelhouders en een directe, onverminderde bedreiging voor de waarde van ons bedrijf. We kunnen geen CEO handhaven die door de hele natie, onze klantenkring en onze eigen werknemers als een sociopathische schurk wordt beschouwd. U hebt catastrofale en mogelijk onomkeerbare merkschade veroorzaakt.’
« Het is fictie! » schreeuwde Mark in de telefoon, zijn stem trillend van wanhoop. « Het is allemaal een leugen, geschreven door een bittere, wraakzuchtige ex-vrouw! »
