“Ik verlaat je omdat je niets hebt gedaan. Toen de kinderen geboren werden en ik fulltime werkte en al het huishouden in mijn eentje deed, deed je niets. Toen ik zo ziek was dat ik nauwelijks uit bed kon komen, deed je niets. Toen mijn vader stierf en ik verdronk in verdriet, deed je niets. Toen ik in de menopauze kwam en met een depressie worstelde, deed je niets.
“Toen ik diepbedroefd was omdat onze twee oudste kinderen het huis verlieten, deed je niets. Je bracht me nooit een bloem om te laten weten dat je van me hield. Je nam het nooit voor me op toen je moeder wreed was.”
‘Toen ik mijn enkel verstuikte en nauwelijks kon lopen, stond ik toch om zes uur ‘s ochtends op om het ontbijt klaar te maken – terwijl jij daar lag te snurken en niets deed. Nietsdoen lijkt je specialiteit te zijn.’
‘Je hebt het me nooit verteld!’ zei Zack, gekwetst.
‘Ja,’ antwoordde ik. ‘Elke keer dat ik om je hulp vroeg, heb ik het je verteld. Elke keer dat ik tegen je aan kroop in de hoop op een kus, en jij meer geïnteresseerd was in de tv, heb ik het je verteld. Elke keer dat ik smeekte om je liefde en aandacht, heb ik het je verteld. Vijf jaar geleden vroeg ik je om naar relatietherapie te gaan, en je weigerde omdat er niets aan de hand was en je gelukkig was.’
‘We kunnen nu gaan,’ zei Zack hoopvol. ‘Maak een afspraak, dan kom ik!’
‘Natuurlijk,’ zei ik bitter. ‘Nu je ziet dat ik echt meen dat ik wegga. Maar je wilt zelf niet eens bellen.’
‘Alsjeblieft, Kelly,’ smeekte hij. ‘Geef me alsjeblieft een kans om je gelukkig te maken!’
Een diep verdriet borrelde in me op. Ik schudde langzaam mijn hoofd.
