‘Ik weet het,’ zei ik. ‘Ik ben de gelukkige.’

We wonen nog steeds in hetzelfde kleine appartement. We eten nog steeds afhaalmaaltijden en lachen veel te hard.

Lauren koos voor roem en vond leegte.
Wij kozen voor elkaar – en vonden alles.

Mijn dochters hadden geen designerjurken of stapels geld nodig.
Ze hadden iemand nodig die bleef.

En achttien jaar later, toen hun moeder hen probeerde terug te kopen, kenden ze al het verschil tussen iets duurs en iets onbetaalbaars.