Ik ging zitten. Mijn benen konden me nauwelijks dragen. Robert stond voor me en hield de envelop vast alsof het een gevaar was.

‘Beloof me eerst iets,’ zei hij.

« Wat? »

“Beloof me dat je me niet onderbreekt. Niet voordat ik klaar ben.”

Ik knikte. Hij verbrak de verzegeling. Het papier binnenin was zorgvuldig gevouwen, het handschrift netjes en pijnlijk vertrouwd.

‘Het begint als een afscheid,’ zei Robert zachtjes. ‘Ze schreef het in de wetenschap dat ze er niet meer zou zijn om het uit te leggen.’

Hij haalde diep adem en begon te lezen.

“Mijn lieve kinderen. Als jullie dit lezen, dan waren mijn angsten terecht. En het betekent ook dat ik niet lang genoeg heb geleefd om jullie zelf te beschermen.”

Ik drukte mijn hand tegen mijn mond.

“Ik heb het je niet verteld toen ik nog leefde, omdat ik niet wilde dat mijn laatste maanden in het teken stonden van conflicten. Ik was al uitgeput. Ik had al zoveel pijn. Ik wilde dat mijn laatste dagen gevuld zouden zijn met liefde, en niet met het blootleggen van verraad.”

Mijn borst trok samen.

“Ik kwam er per ongeluk achter. Berichten die ik niet had mogen zien. Data die niet klopten. Geld dat stilletjes en voorzichtig werd verplaatst, alsof iemand dacht dat ik het nooit zou merken.”

Mijn handen begonnen te trillen.

“In eerste instantie overtuigde ik mezelf ervan dat ik het mis had. Die angst speelde me parten.”

Een stilte. Het papier ritselde.

“Maar de waarheid verdwijnt niet zomaar omdat je te zwak bent om haar onder ogen te zien. Het was geen vreemde. Het was mijn eigen zus.”

Ik voelde me duizelig.

“Ik gaf hem één kans om eerlijk te zijn. Ik vroeg het rustig. Ik wilde geloven dat er een verklaring was waar ik mee kon leven.”

De tranen brandden achter mijn ogen.

“Hij zei dat ik dingen verbeeldde. Dat mijn ziekte me achterdochtig maakte. Dat ik rust moest nemen.”

De stem van mijn broer brak een beetje toen hij verder las.