Een liefde die je zelf kiest, niet die je wordt opgelegd.
Michel stond destijds niet volledig juridisch stevig in zijn schoenen. Hij had kunnen toegeven. Hij had Camille door haar biologische familie terug kunnen laten nemen.
Hij heeft het niet gedaan.
Niet uit trots, noch uit verzet. Maar uit liefde.
Hij had ervoor gekozen haar vader te zijn en had deze strijd alleen gevoerd, zodat ze zonder wrok zou opgroeien, zonder de last van een volwassen conflict te hoeven dragen.
Toen Camille deze woorden las, begreep ze één essentieel ding: ze was niet zomaar in de val gelokt. Ze was uitgekozen.
