Precies op dat moment vloog de deur open. Haar biologische moeder verscheen, onberispelijk, zelfverzekerd, in een luxueuze jurk en met een glimlach die te beheerst was. Achter de ongemakkelijke omhelzingen en het spectaculaire cadeau voelde iets niet goed.
En dan was er nog de envelop. Officiële documenten, zorgvuldig geformuleerde zinnen en een duidelijke poging om Léa ervan te overtuigen dat dit huis, haar thuis, van eigenaar moest wisselen.
Het was geen reüniebezoek. Het was een strategie.
