‘Ik weet het niet,’ zei Diane, terwijl ze mijn arm vastgreep, ‘maar wat ze ook van plan is, wees voorzichtig.’
Ik keek even achterom naar Patricia. Ze observeerde ons, met een gefixeerde glimlach en een scherpe blik in haar ogen.
‘Diane,’ fluisterde ik, ‘luister naar me.’
‘Mocht er iets gebeuren,’ zei Diane snel, ‘denk dan aan wat je hebt. Het bankafschrift. Dat is niet niks.’
« Je zou denken dat ze echt— »
‘Ik weet niet wat ze gaat doen,’ onderbrak Diane, met een strakke kaak, ‘maar ik ken mijn moeder. Ze denkt dat ze onaantastbaar is. Ze denkt dat niemand haar in het openbaar zal durven uitdagen.’
Mijn gedachten schoten terug naar het woord dat Patricia aan de telefoon had gebruikt.
Persoonlijk.
‘Wat als ze iets heeft opgeschreven?’ fluisterde ik. ‘Iets belastends.’
Diane’s ogen werden iets groter. « Toen gaf ze je gewoon het wapen. »
“Diane—”
“Ensley!”
Patricia’s stem klonk door de kamer. « We wachten, dames. »
Diane kneep even in mijn hand. « Ik blijf hier. »
Ik liep terug naar het midden van de kamer, waar vijftig paar ogen me verwachtingsvol aankeken. Patricia glimlachte, en ik besefte iets waardoor ik rillingen over mijn rug kreeg.
Wat er ook in die envelop zat, Patricia was ervan overtuigd dat het me zou verpletteren.
En ze had geen idee wat ze eigenlijk had geschreven.
Tijd om dat uit te zoeken.
Terwijl ik me door de menigte bewoog, greep een hand mijn pols.
Tante Margaret.
Ze zat op de bank bij het raam, haar champagneglas onaangeroerd naast haar. Ryans tante was altijd al een stille kracht geweest bij familiebijeenkomsten – ze observeerde, maar sprak zelden.
‘Ga even bij me zitten,’ zei ze.
Ik ging zitten en ze bestudeerde mijn gezicht alsof ze het weer erin probeerde af te lezen.
‘Hoe gaat het met je, lieverd?’ vroeg ze.
‘Het gaat goed met me,’ zei ik. ‘Ik ben gewoon moe.’
‘Ik ken Patricia al meer dan dertig jaar,’ zei Margaret zachtjes. ‘Sinds ze met mijn broer trouwde. De meeste mensen kennen haar niet zo lang.’
Mijn maag trok samen. « Heeft ze jou ook zo behandeld? »
Margarets glimlach was geforceerd. « Erger nog. Maar ik had geen bewijs. »
Ik voelde het gewicht van het bankafschrift in mijn tas.
‘Echt waar?’ vroeg ze zachtjes.
Ik gaf geen antwoord. Ik bleef haar alleen maar aankijken.
Margaret knikte langzaam. « Goed. Houd het in de buurt. »
‘Waarom vertel je me dit?’ vroeg ik.
Ze zweeg even, en toen ze weer sprak, klonk haar stem oud en zwaar.
‘Jaren geleden,’ zei ze, ‘heeft Patricia mijn broer ervan overtuigd dat ik van de familie stal. Dat deed ik niet. Maar ik kon het niet bewijzen. En Richard stierf in de overtuiging dat het haar leugens waren.’
‘Het spijt me zo,’ fluisterde ik.
‘Je hoeft geen spijt te hebben,’ zei Margaret vastberaden. ‘Wees slim. Als ze vandaag iets probeert, laat haar dan niet winnen door te zwijgen. Zwijgen is hoe ze al dertig jaar wint.’
Aan de andere kant van de kamer klonk Patricia’s stem opnieuw. « Iedereen, kom hier dichterbij! »
Margaret liet mijn hand los. ‘Ga maar,’ zei ze. ‘En onthoud wat ik gezegd heb.’
Vijftig gasten vormden een halve cirkel. Ryan stond vlak bij zijn moeder, glimlachend en zich van niets bewust. Patricia hield een witte envelop vast.
Het werd stil in de kamer.
Dit was het.
‘Oké,’ zei ik hardop, want de gewoonte om mijn eigen leven te vertellen was een soort vreemd pantser voor me geworden. ‘Ik moet hier even pauzeren. Als je net zo betrokken bent bij dit verhaal als ik was toen ik het meemaakte, laat dan een reactie achter en vertel me: wat zou jij doen als je schoonmoeder je zo’n envelop gaf? Zou je hem voor ieders neus openmaken? Zou je weglopen? Ik ben oprecht benieuwd. En als je dit leuk vindt, druk dan op de like-knop. Dat helpt echt.’
Toen hief ik mijn kin op en stapte naar voren.
Patricia stond midden in de kamer, met een envelop in haar hand. Het middaglicht ving de parels op haar hals op. Ze zag eruit als een charmante gastvrouw – warm, gastvrij en welwillend.
‘Ensley, lieverd,’ zei ze, terwijl ze haar hand uitstak. ‘Kom hier.’
Ik liep naar haar toe. Elke stap voelde alsof ik door water bewoog.
‘Ik heb hier zo goed over nagedacht,’ zei Patricia, luid genoeg zodat iedereen het kon horen. ‘Als moeder wil ik alleen het allerbeste voor mijn zoon.’
Instemmend gemompel ging door de kamer. Iemand zei: « Wat lief. »
Patricia hield de envelop omhoog.
‘Dit is een lijst,’ kondigde ze aan, ‘met zevenenveertig redenen waarom mijn zoon van u zou moeten scheiden.’
Een seconde lang was het volkomen stil in de kamer.
