Die vrijdagavond bestelde ik pizza voor de kinderen en mezelf, en liet ik een complete boodschappenbezorging regelen – snacks, drinken en alles wat we maar nodig konden hebben. Tegen zondagavond puilde hun koelkast en voorraadkast uit van verse, kwalitatief goede producten, allemaal betaald door mij.
Een les in vrijgevigheid
De blik op haar gezicht toen ze de koelkast opendeed, sprak boekdelen. Ik had niet alleen vervangen wat we hadden gegeten – ik had hun keuken gevuld met premium merken en biologische opties die ze normaal nooit zou kopen.
De kinderen waren dolenthousiast en stortten zich gretig op hun favoriete snacks – dezelfde snacks die hun moeder normaal gesproken ‘te duur’ vindt. Mijn zoon keek ongemakkelijk, maar bleef stil. En wat kon hij ook zeggen zonder te erkennen hoe buitenproportioneel de hele situatie was geweest?
Voordat ik wegging, legde ik alle bonnetjes netjes op het aanrecht, samen met een kort briefje waarin ik uitlegde wat ik had uitgegeven om ‘geen profiteur te zijn’. Het was meer dan ze normaal gesproken in een maand aan boodschappen uitgeven.
