En deze keuken was van mij.
En voor het eerst was dat het enige publiek dat ertoe deed.
De oventimer ging af. Ik haalde de fruitcrumble eruit, goudbruin en borrelend aan de randen, niet perfect, niet geschikt voor een tijdschrift, maar precies goed.
Ethan legde zijn krant neer. Kepler werd wakker.
Ik heb twee kommen opgediend.
En we zaten woensdagochtend om tien uur op de bank en aten bosbessencrumble, omdat er niemand meer was die ons kon vertellen dat dat verkeerd was.
Mijn telefoon trilde opnieuw.
Ik heb niet gekeken.
Ethan zei, met zijn mond vol: « Je moeder? »
Ik, met een vollere mond: « Waarschijnlijk. »
“Gaat het goed met je?”
Ik leunde achterover in de bank. De hond legde zijn kop op mijn voet. De schoenmaker had het warm, het appartement was stil en de trofee stond op de plank waar hij hoorde.
‘Ik eet woensdagochtend samen met mijn man de bosbessencrumble van mijn oma,’ zei ik. ‘Het gaat meer dan goed met me.’
De telefoon trilde opnieuw.
Ik liet het toe.
Sommige deuren slaan niet dicht met een klap.
