‘Mevrouw,’ zegt Miller via de intercom. ‘Er staat een huurauto bij de poort. Drie passagiers.’
‘Laat ze binnen,’ zeg ik.
Ik sta in de grote hal. De voordeur bestaat uit glas over twee verdiepingen. Ik kijk hoe de auto de lange oprit oprijdt.
Het is een goedkope beige sedan. Hij valt uit de toon naast de marmeren beelden.
Ze stappen naar buiten.
Mijn vader, Walter, ziet er ouder uit. Hij loopt gebogen. Hij draagt een pak dat eruitziet alsof het al jaren niet meer naar de stomerij is geweest.
Mijn moeder, Ruth, klemt haar tas vast alsof het een schild is. Ze ziet er nerveus uit.
En dan is er Sienna.
Ze is niet goed ouder geworden. Ze ziet er moe uit, haar gezicht vertrokken van bitterheid, maar ze probeert het te verbergen. Ze stapt uit de auto en kijkt meteen op naar het huis.
Haar ogen worden groot.
Ik zie de berekening in realtime plaatsvinden.
Ze telt de ramen. Ze schat het vloeroppervlak.
Ze kijkt niet naar haar zus.
Ze kijkt naar een bankkluis.
Ik doe de deur open.
Ik stap niet naar buiten om ze te omhelzen. Ik blijf op de drempel staan.
‘Valyria,’ roept mijn moeder uit, met een pijnlijke glimlach. Ze stapt naar voren met open armen. ‘Mijn lieve meisje, kijk eens naar jezelf—’
Ik doe een stap terug.
“Hallo, Ruth. Walter. Sienna.”
Het gebruik van hun voornamen komt hard aan. Mijn moeder laat haar armen zakken.
‘Schoenen uit,’ zeg ik, wijzend naar het op maat gemaakte vloerkleed. ‘Deze vloer is van geïmporteerd Italiaans marmer. Hij krijgt snel vlekken.’
Ze trekken onhandig hun schoenen uit. Sienna rolt met haar ogen, maar ze doet toch mee.
Ik leid ze naar de grote woonkamer. Het plafond is zes meter hoog. Je hebt er uitzicht over de hele stad Portland.
Ik zie hoe ze proberen onverschillig te doen, maar daar jammerlijk in falen.
Sienna strijkt met haar hand over een fluwelen fauteuil. Ze pakt een kristallen vaas op, controleert de onderkant op een merknaam en zet hem terug.
‘Dit is mooi,’ zegt Sienna, haar stem doordrenkt van jaloezie. ‘Een beetje overdreven voor één persoon, vind je niet?’
‘Het is perfect voor mij,’ antwoord ik kalm. ‘Neem plaats.’
Ze zitten op de bank. Ik zit in de fauteuil tegenover hen.
Het voelt als een rechtszitting.
Mijn vader schraapt zijn keel. « We waren zo verrast door je succes. We wisten altijd al dat je slim was. »
‘Echt?’ vraag ik. ‘Ik meen me te herinneren dat je dacht dat ik giftig en gevaarlijk was voor Sienna’s gezondheid.’
Mijn moeder lacht nerveus. « Ach lieverd, dat was allemaal een misverstand. Het was een stressvolle tijd. We stonden allemaal onder grote druk. Families maken ruzie, maar we vergeven elkaar. Zo hoort familie te zijn. »
‘Aha,’ zeg ik. ‘Dus je bent hier om me te vergeven.’
‘We zijn hier om weer contact te leggen,’ zegt mijn vader, en zijn stem krijgt die bedachtzame toon die hij gebruikt als hij iets wil. ‘En om te bespreken hoe we samen verder kunnen.’
Sienna buigt zich voorover. « En laten we eerlijk zijn, Belle: je hebt dit niet alleen gedaan. Je hebt gebruikgemaakt van de basis die we je hebben gegeven. Je hebt gebruikgemaakt van het onderwijs dat papa heeft betaald. En, tja… we moeten het over de app hebben. »
Daar komt het.
De afpersing.
‘En hoe zit het met de app?’ vraag ik, met een uitdrukkingloos gezicht.
Sienna gooit haar haar achterover. Ze heeft deze speech geoefend. Dat zie ik zo.
“Nou, iedereen weet dat Task Stream of Task Flow – hoe je het ook wilt noemen – mijn concept was. Ik bedacht het toen ik weer thuis kwam wonen. Jij was erbij. Je hoorde me erover praten. Je hebt mijn idee opgepakt en ermee aan de slag gegaan terwijl ik te ziek was om te werken.”
Ik moet die durf bewonderen.
Ze gelooft haar eigen leugen daadwerkelijk.
Sienna vervolgt, met hernieuwde zelfvertrouwen: « Het is niet meer dan eerlijk dat we mijn aandeel bespreken. Ik ben niet hebzuchtig. Ik vind vijftig procent een eerlijke verdeling, gezien het mijn intellectuele eigendom was. Bovendien hebben mijn ouders een nieuw huis nodig. Hun hypotheek staat onder water. Aangezien jij dit »—ze gebaart de kamer rond— »monster hebt, kun je het je natuurlijk veroorloven om een huis voor ze te kopen. Misschien een gastenverblijf hier. Dan kunnen we weer allemaal samenwonen. Net als vroeger. »
Mijn moeder knikt enthousiast. « Dat zou fantastisch zijn. We missen je zo erg, Val. Dan kunnen we weer een gezin zijn. »
Ik kijk ernaar.
Ik kijk naar mijn vader, die mijn blik vermijdt.
Ik kijk naar mijn moeder, die wanhopig op zoek is naar troost.
Ik kijk naar Sienna, die me aanspraak lijkt te maken op mijn arbeid.
‘Even voor de duidelijkheid,’ zeg ik, mijn stem een octaaf lager. ‘Je hebt me met 200 dollar de regen in gegooid. Je hebt me dakloos gemaakt. Je hebt me zes jaar lang niet gebeld – niet op mijn verjaardag, niet met Kerstmis – en nu wil je bij me intrekken. Je wilt vijftig procent van mijn bedrijf.’
‘We hebben je hard opgevoed, maar niet te hard,’ flapte mijn vader eruit. ‘Daardoor ben je sterk geworden. Kijk naar jezelf. Je zou hier niet zijn als we je niet uit het nest hadden geduwd.’
‘Heb je me geduwd?’ Ik lach. ‘Je deed de deur op slot, Walter. Je koos haar boven mij omdat ze zei dat ik haar ziek maakte.’
‘Ik was ziek,’ snauwt Sienna. ‘Je energie was duister. En ik had duidelijk gelijk. Kijk eens hoe egoïstisch je bent. Je hebt al dat geld en je wilt je ouders, die het moeilijk hebben, niet eens helpen. Je bent een narcist.’
‘Een narcist,’ herhaal ik. ‘Dat is een interessant woord, zeker uit jouw mond.’
‘Doe niet zo dramatisch,’ zegt Sienna. ‘Schrijf die cheque gewoon uit, Belle, anders klaag ik je aan. Ik heb getuigen die me over het app-idee hebben horen praten voordat je het bouwde.’
‘Getuigen?’ vraag ik. ‘Bedoel je mama en papa?’
‘Ja,’ grinnikt ze. ‘En een rechter gelooft twee ouders eerder dan één verbitterde, vervreemde dochter.’
Ik sta langzaam op. Ik loop naar de muur en pak een afstandsbediening.
‘Dat had ik al verwacht,’ zeg ik. ‘Daarom heb ik een korte presentatie voorbereid.’
‘Wat?’ Sienna fronst.
Ik druk op een knop.
Een enorm scherm daalt vanuit het plafond achter me neer. De gordijnen sluiten automatisch en de kamer wordt donkerder.
‘Kijk,’ zeg ik, terwijl ik me naar het scherm draai, ‘ik heb iets heel waardevols geleerd in de techwereld. Maak altijd back-ups. Zorg dat je altijd over je gegevens beschikt.’
Het scherm komt plotseling tot leven.
