Soms gaat het om logistieke kwesties.
Soms maken ze het verschil tussen volledig uitgewist worden en rechtop kunnen staan wanneer iemand het probeert.
En er is nog een andere waarheid die ertoe doet, vooral voor de kinderen die in deze stormen terechtkomen.
Kinderen leren wat liefde inhoudt door te kijken naar de volwassenen om hen heen. Als volwassenen favoritisme, manipulatie en het gebruiken van de meest verantwoordelijke persoon als zondebok normaliseren, nemen kinderen dat als normaal aan.
Maar als ze grenzen, verantwoordelijkheid en zelfrespect zien, leren ze die dingen ook.
Dat is belangrijk.
Het is belangrijk voor gemeenschappen, voor gezinnen en voor het soort mensen dat die kinderen later worden.
Als er dan toch iets goeds is voortgekomen uit wat me is overkomen, afgezien van mijn eigen vrijheid, dan hoop ik dat het dit is. Ik hoop dat iemand die dit leest, begrijpt dat nodig zijn niet hetzelfde is als gewaardeerd worden.
Ik hoop dat iemand die een heel huishouden op zijn rug heeft gedragen, beseft dat hij het ook mag neerzetten.
Ik hoop dat iemand die te horen heeft gekregen dat hij of zij egoïstisch is omdat hij of zij rechtvaardigheid nastreeft, begrijpt dat zelfrespect geen egoïsme is.
Het is een kwestie van overleven.
Mijn leven is tegenwoordig niet perfect, maar het is wel van mij. Ik heb het opgebouwd zonder te smeken om te mogen blijven waar ik niet gerespecteerd werd. Ik heb het opgebouwd nadat ik een parasiet werd genoemd door mensen die jarenlang van mijn stabiliteit hadden geprofiteerd.
En het allerbelangrijkste dat ik nu weet, is dit:
Jouw waarde wordt niet bepaald door hoe nuttig je bent voor mensen die je meteen aan de kant zetten zodra er iemand met meer invloed langskomt. Jouw waarde zit in je karakter, je grenzen, je keuzes en je bereidheid om je eigen toekomst te beschermen, zelfs als de mensen die je pijn doen dezelfde achternaam hebben als jij.
Als mijn verhaal iets te leren heeft, hoop ik dat het dit is:
Liefde zou nooit mogen vereisen dat je verdwijnt.
