‘Het spijt me zo,’ snikte hij. ‘Ik had nooit de bedoeling dat het zo zou lopen. We hadden gewoon een klik. Voordat ik het wist, stonden we te zoenen, en toen… meer.’
Er volgde een koudere, hardere vraag. ‘Heb je met haar in ons bed geslapen? Voordat ik thuiskwam van mijn werk?’
Hij kon me niet eens aankijken. Hij draaide zijn hoofd beschaamd weg, en dat was al het antwoord dat ik nodig had.
Ik pakte mijn tas en liep naar buiten. Ik reed de twee uur naar huis in een waas van tranen, hem achterlatend met onze bagage en ons gebroken leven. Een paar uur later nam hij een Uber terug. Hij probeerde te praten, nog meer nutteloze excuses aan te bieden, maar ik was als een spook in mijn eigen huis, ik kon hem niet zien of horen. Hij pakte een tas in en vertrok naar een hotel.
De volgende dag ging ik naar het huis van mijn ouders. Ik had mijn moeder nodig. Ik had mijn vader nodig. Wat ik kreeg, was een bevestiging van mijn isolement. Toen ik het hen vertelde, toonden ze geen schok, maar een vermoeide berusting. Ze wisten het al.
‘Het spijt ons zo, schat,’ zei mijn moeder, haar medeleven zo dun als calqueerpapier. ‘Stella is gisteravond vertrokken. Ze zei dat ze misschien een paar dagen weg zou blijven.’ Ik wilde bij hem zijn, schreeuwde mijn geest.
De maanden die volgden waren een waas van juridische formaliteiten en stille woede. Onze scheiding verliep razendsnel. Ryan, aanvankelijk verteerd door schuldgevoel, bood me het huis en onze spaargelden aan. Een paar dagen later, nadat Stella hem ongetwijfeld haar giftige woorden had ingefluisterd, trok hij het aanbod in. We zouden het huis delen. Ik had in een moment van heldere blik al mijn spaargeld overgeboekt naar een nieuwe rekening op mijn naam. Zo waren negen jaar van mijn leven in rook opgegaan.
Stella’s wreedheid was adembenemend in haar brutaliteit. Dagen na de onthulling tagde ze me in een Facebook-bericht: een selfie van haar en Ryan, waarop hij haar een kus op haar wang gaf, met het onderschrift: « Voel me zo geliefd 
. » Het was een publieke executie. Ik heb de app verwijderd. Een uur later kreeg ik een berichtje van haar: Sorry zus, ik wilde je niet taggen! Geen kwaad bloed, hoop ik. We kunnen nog steeds close zijn. Jij zult ook ooit je soulmate ontmoeten!
Ik heb haar nummer geblokkeerd. Ik heb haar op elk platform geblokkeerd. Ik heb haar volledig uit mijn digitale leven gewist.
Mijn ouders waren niet veel beter. Toen ik hen vertelde dat ik geen contact meer zou hebben met Stella en Ryan, keek mijn moeder me aan met een blik van diepe teleurstelling. ‘Het spijt me dat dit is gebeurd, echt waar. Het had niet zo moeten lopen. Maar je zus verdient het ook om gelukkig te zijn. Je vindt vast wel iemand anders, en dan kunnen we dit allemaal achter ons laten.’
Mijn stem trilde van woede. « Ze heeft een foto van hen online geplaatst en mij erin getagd! Ze stuurde me een berichtje waarin ze zei dat ik mijn soulmate zou vinden! »
‘Nou ja,’ snauwde mijn moeder, ‘je zou sowieso niet op die sociale media moeten zitten. Het levert alleen maar problemen op.’
