Acht maanden later riep ze me haar kamer in en legde een kleine messing sleutel in mijn hand. Het was de sleutel van een bescheiden appartement dat ze al die jaren had aangehouden. ‘Jij hebt voor mij gekozen,’ zei ze zachtjes. Een paar dagen later overleed ze vredig. Mijn man en ik hebben dat kleine appartement samen opgeknapt en er iets betekenisvols van gemaakt. Mijn broers en zussen begrijpen mijn keuze nog steeds niet, maar ik wel. Want soms is liefde niet makkelijk of vanzelfsprekend. Soms is het een beslissing die je in een stil moment neemt, bij een bushalte, wanneer iemand de woorden moet horen: ‘Jij bent familie.’
Je hebt net ‘Mijn familie noemde me dwaas omdat ik de weduwe van mijn vader hielp’ gelezen. Waarom lees je dan niet ook
