Het pesten hield die dag op.

In de dagen die volgden, droeg Andrew nog steeds zijn met tape vastgeplakte sportschoenen, maar nu was hij niet meer alleen. Andere kinderen deden dat ook. Hij begon weer te praten, lachte tijdens het eten en kwam langzaam weer helemaal zichzelf.

Toen belde de school opnieuw, maar dit keer was het geen slecht nieuws.

Tijdens een bijeenkomst kondigde de brandweercommandant – Jacobs meerdere – aan dat de gemeenschap een beursfonds had opgericht voor Andrews toekomst.

Vervolgens presenteerde hij iets anders.

Een gloednieuw paar op maat gemaakte sneakers, voorzien van de naam en het badgenummer van zijn vader.

Andrew aarzelde even voordat hij ze aantrok, alsof hij niet zeker wist of hij ze wel verdiende.

Maar toen hij dat deed, zag ik iets in hem veranderen.