‘Dat zou ik wel willen,’ fluisterde ik.
Braden kwam thuis toen we klaar waren met theedrinken. Zijn gezicht werd bleek toen hij zijn moeder zag.
‘Mam? Wat doe je hier?’
Ze pakte voorzichtig zijn hand en legde ons compromis uit. Hij keek haar aan, toen naar mij, en de spanning verdween van zijn schouders.
‘Ik wou dat ik je had verteld wat dat gerecht voor mij betekende,’ zei hij zachtjes.
Die avond zaten we samen in de keuken toast te eten met boter uit de koelkast, terwijl het schaaltje leeg maar geëerd op het aanrecht stond. We praatten over oma Selma – hoe ze Braden wakker maakte met kaneeltoast en volksliedjes zong terwijl ze deeg kneedde.
Voor het eerst had ik het gevoel dat ik mijn man echt begreep.
Een paar dagen later stuurde Clarissa een berichtje:
« Ik hoorde dat je het hebt opgelost. Sorry als ik de boel heb opgeschud. »
Ik heb het losgelaten. Familie is ingewikkeld. Maar familie houdt elkaar.
Weken gingen voorbij. De boter werd een terugkerende grap tussen ons. Als iemand vergat hem in de koelkast te zetten, gaf de ander een duwtje en zei: « Oei, Selma kijkt mee. »
Op een middag kwam Braden thuis met een kleine ingelijste foto van zijn grootmoeder. Hij zette die naast het botervlootje.
