Ik trouwde op 71-jarige leeftijd met mijn jeugdliefde, nadat onze beide partners waren overleden. Tijdens de receptie kwam een ​​jonge vrouw naar me toe en zei: ‘Hij is niet wie je denkt dat hij is.’

Op dat moment ontving ik een bericht dat ik nooit had verwacht.

Het kwam van Walter.

Mijn eerste liefde. De jongen die me altijd naar huis bracht toen we zestien waren. De jongen die me aan het lachen maakte tot ik buikpijn kreeg. De jongen met wie ik dacht te gaan trouwen – totdat het leven ons in verschillende richtingen trok.

Hij had me gevonden via een jeugdfoto die ik had geplaatst.

‘Is dit Debbie,’ schreef hij, ‘het meisje dat vroeger op vrijdagavond stiekem de oude bioscoop binnensloop?’

Mijn hart sloeg een slag over. Slechts één persoon zou dat zich herinneren.