Noah rolde de woonkamer in en draaide zich langzaam in een cirkel rond.
Toen we opgroeiden, koos niemand voor ons.
‘Ik weet niet hoe ik moet leven op een plek die niet zomaar kan verdwijnen,’ gaf hij toe.
Ik liep naar hem toe, legde mijn hand op zijn schouder en voelde het gewicht van alles achter ons en alles voor ons.
‘We leren het wel,’ zei ik. ‘We hebben al moeilijkere dingen geleerd.’
Toen we opgroeiden, koos niemand ons uit. Niemand keek naar het bange meisje of de jongen in de rolstoel en zei: « Die. Die wil ik hebben. »
Maar een man die we ons nauwelijks herinnerden, zag wie Noach was en besloot dat vriendelijkheid het waard was om te belonen.
Eindelijk.
