DEEL 2

Ik heb niet geschreeuwd.

Ik heb niet gehuild.

Ik stopte het metalen voorwerp in mijn badjaszak, goot het glas leeg en liet de ketting op het aanrecht liggen alsof er niets gebeurd was.

Mauricio kwam binnen en wreef in zijn ogen.

“Heb je het al geprobeerd?”

Geen begroeting. Alleen de halsketting.

« Nog niet. »

‘Draag het vandaag,’ zei hij. ‘Ik wil dat je het vanavond aanhoudt.’

Zijn ogen scanden alles af: de gootsteen, mijn handen, het aanrecht.

Te voorzichtig. Te gespannen.

Op mijn werk kon ik me niet concentreren.

Tijdens de lunch ging ik naar een oude juwelierszaak.

De eigenaar bekeek de halsketting kort.

‘Dit is geen goud,’ zei hij. ‘En er zit iets in.’

Hij schraapte het open en zag corrosie en resten.

« Als dit in contact komt met je huid, kan het een ernstige reactie veroorzaken, » waarschuwde hij.

Mijn borst trok samen.

Ik belde mijn beste vriendin, Ximena, en vertelde haar alles.

Ze aarzelde geen moment.

“Daniela… hij probeert je pijn te doen.”

Haar nicht werkte bij het openbaar ministerie. Ik heb meteen contact met haar opgenomen.

Ze vertelde me dat ze bewijs nodig hadden.

Die avond heb ik onze documenten doorzocht.

Ik heb de bijgewerkte verzekeringspolis gevonden.

Mauricio was de enige begunstigde.