mijn benen zijn genezen.
Mama heeft een nieuw appartement. Geen mieren meer.
Ik ben dapper als Batman.
Liefs, Mia.
Ik heb de tekening aan de stoffen wand van mijn kantoorhokje vastgeprikt, vlak naast de lijst met noodcodes en de foto van mijn kleinzoon.
We leven in een wereld die vaak luidruchtig, angstaanjagend en onverschillig is. We leven in een wereld waar zesjarigen alleen worden gelaten omdat de huur meer kost dan een moeder in een week verdient. We leven in een wereld waar de natuur wreed kan zijn en huizen kunnen vervallen.
Maar toen ik naar die tekening keek, werd ik eraan herinnerd waarom ik in deze raamloze kamer zit.
Soms komt de hulp met sirenes en zwaailichten. Maar soms begint het al eerder. Soms begint het met een gefluister in het donker, en de moed van een klein meisje dat wist dat ze, zelfs als ze zich niet kon bewegen, nog steeds kon roepen.
En zolang er iemand is die antwoord kan geven, is er hoop.
Als je meer van dit soort verhalen wilt lezen, of als je wilt delen wat jij in mijn situatie zou hebben gedaan, hoor ik dat graag. Jouw perspectief helpt deze verhalen een groter publiek te bereiken, dus aarzel niet om te reageren of te delen.
