Ik verstijfde.
Mijn hart bonkte zo hard dat ik dacht dat ik flauw zou vallen. Voordat ik iets kon zeggen, merkte ze me op. Haar ogen werden groot en ze hing meteen op – het klikgeluid van de hoorn klonk veel te hard in het stille huis.
‘Met wie sprak je?’ vroeg ik, terwijl ik mijn stem probeerde te beheersen.
‘Niemand,’ antwoordde ze te snel. ‘Verkeerd nummer.’
Ze vluchtte naar haar kamer en sloot de deur met een zachtheid die op de een of andere manier meer pijn deed dan wanneer ze hem had dichtgeslagen.
Die nacht kon ik niet slapen. Mijn gedachten tolden in paniek rond. Susie had nooit tegen me gelogen – niet op die manier. Nieuwsgierigheid en angst vermengden zich tot ik het niet meer kon verdragen. Ik ging naar de keuken en controleerde het oproepoverzicht van de vaste telefoon.
Het nummer kwam me niet bekend voor.
Met trillende vingers draaide ik het nummer.
Het ging drie keer over.
En dan… ademhalen.
Niet zwaar. Niet dreigend. Gewoon een rustige, gelijkmatige ademhaling, alsof iemand zichzelf stilhoudt.
‘Hallo?’ zei ik.
