**Ik heb dit allemaal zes maanden lang voorbereid. Sinds ik me realiseerde dat ik je, diep van binnen, dertien jaar lang alles voor mij heb zien opgeven.**
Je hebt promoties afgewezen omdat je geen nachtdiensten kon draaien. Je hebt relaties afgewezen omdat je niet wilde dat ik gehecht raakte aan iemand die me later misschien zou verlaten. Je hebt de reis naar Zuid-Amerika, waar je al voor mijn geboorte voor aan het sparen was, afgezegd omdat ik een beugel nodig had.
Je hebt je eigen leven opgegeven omdat je het te druk had met voor mij te zorgen.
Dus ik heb een deel van het geld van mijn moeder gebruikt. En ik heb **twee maanden** voor ons tweeën geboekt: in Mexico en Brazilië. Alle plekken die je altijd al hebt willen zien. Alle avonturen die je hebt uitgesteld.
Daarom moet je je koffers pakken.
We vertrekken over negen dagen.
Ik hou van je. Dank je wel dat je voor mij hebt gekozen.
Laat mij nu jou kiezen, op mijn beurt.
PS: Ik ben aan het filmen. Je gezicht zal er hilarisch uitzien.
—
Ik keek op. Miranda stond in de gang, haar telefoon op mij gericht, de tranen stroomden over haar wangen.
« Verrassing! » riep ze.
De brief gleed uit mijn handen.
Miranda rende naar me toe en omhelsde me heel stevig. We bleven daar in mijn kamer, allebei huilend, elkaar omhelzend alsof we bang waren elkaar los te laten.
‘Je hebt me laten schrikken,’ wist ik uiteindelijk uit te brengen.
« Ik weet het… sorry. Ik bedoelde het een beetje dramatisch. »
Ze stapte opzij om me aan te kijken. « Nou? Doe je mee? »
Ik nam haar gezicht in mijn handen. Dit meisje dat ik had opgevoed. Deze vrouw die ze was geworden. « Mijn liefste… ik zou je overal volgen. »
« Prima. Want ik heb de tickets al gekocht en ze zijn niet restitueerbaar. »
« Oh, en ik heb Spaans en Portugees geleerd. Ik gebruik al maanden een app. »
« Wanneer vond je de tijd om dat allemaal te doen? »
« Toen je dacht dat ik naar Netflix aan het kijken was. »
