Er zijn ochtenden die beginnen zoals alle andere, met een geruststellende, bijna alledaagse routine. En dan, in een oogwenk, gaat alles mis. Die dag, toen hij de drempel van het huis overstapte, was er iets vreemds aan de hand. Geen gelach, geen muziek, niet die vertrouwde aanwezigheid die de muren tot leven brengt. Alleen een dikke, onheilspellende stilte… en één enkel woord dat de loop van een heel leven zou veranderen.
Een stilte die boekdelen spreekt.
In eerste instantie leek er niets aan de hand. Een verjaardag om voor te bereiden, een cadeau om te kopen, hooguit een paar minuten weg. Maar bij thuiskomst leek het huis stil te staan in de tijd. Een onafgemaakte taart op het aanrecht, een ballon die nog aan het plafond hing, een vreemde, onheilspellende sfeer. Als je belt en niemand opneemt, sluipt de onrust langzaam binnen, als een klein stemmetje in je hoofd dat je het liefst het zwijgen zou opleggen.
Dit soort stilte is nooit onbeduidend. Het kondigt vaak een grote omwenteling aan, een keerpunt.
