Daniel grijnsde. « Goed, je bent er. We moeten dit even ophelderen. »
Mijn vader zag er magerder uit dan ik hem ooit had gezien. ‘Hij zegt dat hij het recht heeft om hier te zijn,’ mompelde hij.
‘Een recht?’ snauwde ik. ‘Op welke basis?’
Daniel haalde een map tevoorschijn. « Claire en ik beheren het pand. Je ouders worden ouder. Het onderhoud, de belastingen, de aansprakelijkheid – het wordt te veel. We hebben besloten het kortstondig te verhuren. Dat is praktischer. »
‘Heb je besloten?’ Ik kwam dichterbij. ‘Jij?’
Claire nam eindelijk het woord. « Ethan, kalmeer. Je overdrijft. »
Ik staarde haar vol ongeloof aan. ‘Overdreven reageren? Mama is in tranen, papa is net buitengesloten uit zijn eigen huis, en jij vindt dit niks?’
Daniel rammelde nonchalant met de sleutels. « Ik bescherm het bezit. »
Dat woord – bezit – maakte dat alles verstijfde.
Geen thuis. Geen cadeau. Een aanwinst.
Toen zei mijn moeder iets dat alles veranderde.
« Hij zei tegen je vader dat als we nog een keer naar binnen zouden gaan, hij de politie zou bellen. »
Er viel een stilte.
Ik stak mijn hand uit. « Geef me de sleutels. »
Daniel lachte.
Dat was zijn fout.
Zijn lach duurde maar even, maar zei me alles. Hij dacht dat dit gewoon een familiedrama was – iets dat vanzelf wel overwaaide.
Hij begreep niet dat ik dat huis contant had betaald. Elk document, elke handtekening, elk detail – ik kende ze allemaal.
