Toen mijn buren op vakantie gingen, lieten ze een voicemail achter met een vreemd verzoek: of ik hun deurklink met aluminiumfolie kon bekleden?
Ze gaven geen uitleg en klonken gehaast. Zonder er veel over na te denken, stemde ik toe.
Staand op hun veranda met een stuk aluminiumfolie in mijn hand, voelde ik me een beetje belachelijk. Voorzichtig wikkelde ik het handvat in de folie en streek het glad zodat het bleef zitten. Op weg naar huis bleef mijn nieuwsgierigheid me bezighouden: wat was in vredesnaam het nut van deze vreemde bezigheid?
De volgende dagen betrapte ik mezelf erop dat ik steeds even naar hun deur keek als ik erlangs liep. De folie ving het zonlicht op en glinsterde als een klein signaal. Ik fantaseerde over allerlei scenario’s: een slimme beveiligingstruc, misschien een geheime test om te zien of er iemand binnen was geweest.
