Een lange tijd zeiden we allebei niets.

Ik keek naar de jadeplant op mijn vensterbank, waarvan de dikke groene bladeren glinsterden in het zonlicht.

‘Misschien,’ zei ik zachtjes, ‘hebben we haar allebei verkeerd begrepen.’

Lina zuchtte, haar stem klonk zwaar van spijt in plaats van woede. We hadden afgesproken elkaar te ontmoeten – niet om ruzie te maken over spullen, maar om te praten. Om herinneringen op te halen.

En toen de jadeplant later die middag tussen ons in stond, begreep ik iets wat ik voorheen niet begreep:
soms kondigt liefde zich niet aan met grootse gebaren.
Soms wordt ze getoond door vertrouwen – stil, standvastig en alleen bedoeld voor degenen die weten hoe ze ermee om moeten gaan.