Mijn borst voelde beklemd aan, maar ik hield mijn stem kalm en suggereerde dat ze misschien in de war was of dingen verbeeldde. Lily schudde resoluut haar hoofd, haar stellige overtuiging verontrustend. Die nacht kon ik niet slapen. Ik lag wakker en speelde haar woorden steeds opnieuw af, verscheurd tussen ongeloof en een groeiende angst dat er iets vreselijk mis was.
‘s Ochtends wist ik dat ik duidelijkheid nodig had, maar geen chaos. Ik kon mijn vrouw niet beschuldigen zonder bewijs, en ik wilde Lily niet bang maken of ons gezin kapotmaken door een misverstand. Dus maakte ik van haar verhaal een onschuldige ‘verrassing’. Met een glimlach die pijnlijk geforceerd aanvoelde, vertelde ik Lily dat ze haar ‘echte vader’ mocht uitnodigen voor ons Vaderdagdiner, maar dat het een geheim moest blijven voor mama. Lily klapte enthousiast in haar handen, helemaal in de wolken.
