Binnenin zat een handgeschreven brief. Daarin legde mijn stiefmoeder uit dat ze nooit iemand had proberen te vervangen. Ze schreef over hoe onzeker het voelde om in een leven te stappen dat al zo diep geworteld was, hoe ze zich vaak zorgen maakte dat ze te ver zou gaan en hoe ze daarom probeerde zich in stilte te laten zien. Ze zei dat ze me vanaf de zijlijn had zien opgroeien, trots maar voorzichtig, onzeker over hoe dichtbij ze mocht staan. Achter de brief zat een foto van jaren geleden – een schoolbijeenkomst die ik me nauwelijks herinnerde. Op de foto stond ik op het podium, mijn ouders op de eerste rij, en daar stond zij, iets achter hen, met hetzelfde enthousiasme te klappen, alleen minder zichtbaar.
