Toen ze het eindelijk deed, lachte Ruth – niet afwijzend, maar vriendelijk – en veegde de aarde van haar handpalmen. Ze legde uit dat ze in de loop der jaren had geleerd om het leven op dezelfde manier voor te bereiden als maaltijden: rustig, van tevoren, zonder drama. De eieren waren geen gok of een snelle oplossing. Het was gewoon een stille belofte aan haar toekomstige zelf.
Er viel een last van Clara’s schouders. De vraag die ze al die tijd met zich meedroeg, ging niet echt over eten. Het ging over vertrouwen – over leren geloven dat zorg er anders uit kon zien dan ze gewend was.
