Weken later, toen ik mijn ziekenhuistas uitpakte, voelde ik iets opgevouwen in het onderste vak. Een klein stukje papier, gekreukt en versleten. Ik vouwde het langzaam open.

“Verlies de hoop niet. Je bent sterker dan je denkt.”

Er stond geen naam bij. Geen datum. Alleen die woorden.

Ik zat daar lange tijd, het briefje in mijn handen, en herbeleefde die stille nachten in mijn gedachten. Ik kon niet met zekerheid zeggen waar het vandaan kwam. Misschien van een medewerker die ik nooit officieel had ontmoet. Misschien een berichtje dat was binnengesmokkeld door iemand die meer zag dan alleen grafieken en vitale functies. Of misschien – heel misschien – was het iets wat ik zo hard nodig had dat mijn gedachten er vorm aan gaven.