Hoe kunnen we ooit zo’n monumentaal geheim ontvangen?
De dagen die volgden waren als een waas. Tussen de officiële documenten die hij had bewaard en de herinneringen die weer bovenkwamen, voelde het alsof ik een vreemde in de spiegel ontmoette.
Ik ging naar zijn graf met een bloeiende appeltak.
Ik sprak tegen hem alsof hij mijn vader was.
Ik vertelde hem dat ik het jammer vond dat ik niet meer tijd had gehad.
De band met mijn moeder is verzwakt. Vertrouwen, eenmaal geschonden, is moeilijk te herstellen. Maar we doen niet meer alsof.
Ik besefte dat een familiegeheim werkt als een echte, intieme aardbeving : de wereld beeft, en herbouwt zich vervolgens op nieuwe fundamenten.
Tegenwoordig ben ik niet langer alleen de buurvrouw die haar bloemperken verzorgt.
Ik ben de dochter van een man die mij in stilte liefhad, en een vrouw die vastbesloten is om in het licht te wandelen, zelfs wanneer dat licht delen van de schaduwen verlicht.
