Eenendertig jaar stilte… en de moed om te zeggen: « Ik herinner me het. »
De procedure gaat door, maar uiteindelijk beginnen de woorden te stromen. Michel forceert niets: hij vertelt gewoon. De kleine details die geen vreemde zou kunnen verzinnen – het konijnenknuffeltje, het ‘tik-tak’ in plaats van ‘welterusten’, de val van de driewieler. Tegenover hem luistert Clara, verscheurd tussen plicht en een diep gevoel van onbehagen. Een doos met oude foto’s, gevonden na de dood van haar moeder, bevestigt fragmenten van het verhaal. Twijfel maakt plaats voor een verlangen om meer te weten, ver weg van de zwaailichten van de politie.
