Van binnen hoorde hij gelach – luid, onbezorgd, levendig. Zijn hart sloeg over. De deur ging langzaam open en onthulde een vrouw met vermoeide ogen en sterke handen, bestrooid met suiker en cacao.
Haar naam was Rosa Bennett, een straatverkoopster van snoep die in de buurt bekend stond om haar zelfgemaakte lekkernijen. Ze keek hem kalm aan, behoedzaam maar niet bang.
Voordat Daniel zijn naam kon uitspreken, gluurde een klein meisje achter Rosa’s been vandaan.
Ze had dezelfde serieuze wenkbrauwen. Dezelfde donkere ogen.
“Papa?”
Het woord verbrijzelde hem.
Daniel zakte op zijn knieën, zijn armen spreidde zich gedachteloos. Amelia rende naar hem toe en sloeg haar armen om zijn nek, hem vasthoudend alsof ze bang was dat hij weer zou verdwijnen. Hij snikte openlijk, zijn gezicht tegen haar haar gedrukt, de regen vermengd met de tranen die hij jarenlang had ingehouden.
Binnen in het huis was er weinig, maar alles had zijn plek. Tekeningen gemaakt met kleurpotloden waren netjes aan de muren geplakt. Een pan soep pruttelde op het fornuis.
Twee smalle bedden stonden tegen elkaar aangeschoven onder een dunne deken. Een ander klein meisje, jonger en kleiner, stond verlegen in de buurt van de deuropening en hield een verbleekt knuffelkonijn stevig vast.
Rosa haalde diep adem en begon te vertellen.
Ze vertelde hem hoe ze Amelia twee jaar eerder had gevonden, ‘s avonds laat alleen op een stoeprand zittend, huilend tot haar stem het begaf. Rosa had haar naar het politiebureau gebracht, geprobeerd aangifte te doen en gesmeekt of iemand wilde luisteren.
Maar er was geen melding van een vermist kind in de omgeving geweest. Geen overeenkomende naam. Geen hulpmogelijkheden aangeboden. Uit angst dat het meisje naar een overvol opvanghuis zou worden gestuurd, had Rosa het enige gedaan wat ze kon bedenken.
Ze nam haar mee naar huis.
