Mary Alice legde uit dat dit besef voortkwam uit persoonlijke ervaring.
Op een avond, toen ze naar huis liep, voelde ze zich ongemakkelijk. Niet bedreigd – gewoon bekeken. Het soort ongemak dat je niet helemaal kunt verklaren, maar ook niet kunt negeren. Toen ze binnenstapte, bleef ze staan. In plaats van de ruimte met licht te vullen, bleef ze even stil staan en liet de buitenkant donker blijven. Van buitenaf gezien was er niets veranderd. Geen signaal. Geen bevestiging.
