Het was eenvoudig. Geen afzenderadres. Alleen mijn naam netjes op de voorkant geschreven.
Ik bleef daar langer staan dan verwacht, de sleutels nog in mijn hand, met een onbekende aarzeling. Niets aan de envelop was dramatisch of dreigend, maar toch zei iets in mijn lichaam me dat dit moment ertoe deed. Toen ik hem eindelijk opende, vond ik geen woede of beschuldigingen. In plaats daarvan vond ik kalme, weloverwogen woorden van iemand wiens leven diepgaand was gevormd door keuzes die ik ooit had verdedigd.
