Vervolgens deelde de verslaggever nog iets anders.

Voordat ze verpleegster werd, verloor ze kort na de geboorte haar eigen baby. In plaats van zich door dat verlies te laten verharden, koos ze ervoor om het om te zetten in mededogen – voor vreemden, voor ouders die zaten waar zij ooit had gezeten.

Een rilling liep over mijn rug.

Plotseling viel alles op zijn plaats. Die nachtelijke bezoekjes hoorden niet zomaar bij haar dienst. Ze had iets heel persoonlijks gedaan: ze was teruggekeerd naar de pijn die ze ooit zelf had gekend, zodat anderen die niet alleen hoefden te doorstaan.

Ik herinner me hoe ze een stoel voor me aanschoof, hoe ze met me sprak alsof mijn angst ertoe deed, hoe ze me nooit het gevoel gaf dat ik te veel vroeg. Ze hielp me door nachten heen die me anders gebroken zouden hebben, en bracht hoop in momenten waarop wanhoop de overhand had kunnen nemen.

Toen het segment afgelopen was, wist ik dat ik dit niet zomaar voorbij kon laten gaan.

Ik nam contact op met het ziekenhuis, omdat ik niet zeker wist of ze me konden helpen haar te bereiken. Dat lukte. Een paar dagen later ontving ik een handgeschreven brief.