Het dilemma van de buurtwacht
Je kijkt uit je raam, met een kop koffie in je hand, en daar is ze weer. Je buurvrouw – een vrouw van in de vijftig – loopt naar haar auto in een crop top en een minirok die eruitziet alsof ze die van een eerstejaars studente heeft geleend. Je krimpt ineen, misschien voel je je zelfs een beetje plaatsvervangend gegeneerd. Je vraagt je af: « Weet ze wel hoe ze eruitziet? Wat moet ik doen? »
De ‘Age-Positive’-beweging herdefinieert hoe we naar de midlife-crisis kijken, en juist deze wrijving in de buurt is een veelbesproken onderwerp geworden. Maar voordat je ‘modeadvies’ geeft of een groepschat met de andere buren start, is er een ‘weinig bekende’ psychologische verschuiving gaande die verklaart waarom je buurvrouw niet ‘verward’ is – ze is waarschijnlijk haar tijd vooruit. De moderne midlife-garderobe, de wetenschap van ‘geklede cognitie’ en de Nana-regel: het beste wat je voor je buurvrouw kunt doen, is eigenlijk helemaal niets.
1. De onthulling: De « dood » van de leeftijdsgebonden kledingregel.
Decennialang gold er een « verborgen » contract voor vrouwen: zodra je de 40 bereikt, worden de rokken langer, de kleuren gedempter en ga je langzaam op in de achtergrond.
De omslag: In het huidige tijdperk is 50 niet langer « het einde van de jeugd »; het is de bloei van het leven. Dankzij vooruitgang op het gebied van gezondheid, fitness en huidverzorging voelen (en zien) veel 50-jarigen zich energieker dan in hun twintiger jaren.
Modevrijheid: De « weinig bekende » waarheid is dat modemerken nu hoogwaardige « korte kleding » ontwerpen, specifiek voor oudere doelgroepen die het zelfvertrouwen (en het besteedbaar inkomen) hebben om die te dragen.
De oordeelsspiegel: Vaak zegt ons ongemak met de ‘jeugdige’ kleding van een buur meer over onze eigen angst voor ouder worden dan over hun kledingkeuze.
