Dat ene telefoontje heeft me meer over mensen geleerd dan jarenlange ervaring ooit had kunnen doen.
Toen ik aan mijn baan begon, dacht ik dat het gewoon een baan zou zijn. Een bureau, een salaris en een paar beleefde collega’s. Ik had nooit gedacht dat het langzaam zou veranderen in iets dat meer op een soapserie leek dan op een werkplek.
Mijn baas – charmant, zelfverzekerd, het type man dat met een glimlach een droom kon verkopen – had iedereen voor de gek gehouden. Iedereen behalve mij.
De geruchten begonnen stilletjes. Gefluister over hem en de nieuwe stagiaire. Nachtelijke vergaderingen die nergens op sloegen. Gelach achter gesloten deuren. Ik hield mezelf voor me er niet mee te bemoeien – dat het me niets aanging. Maar na verloop van tijd veranderde de sfeer op kantoor. De spanning werd zo voelbaar dat je die bijna niet kon opbrengen.
